مدیرالنفیسه

والدین تسلیم را می توان والدین لوس کننده هم نامید. این دسته از والدین هیچ محدودیتی قائل نمی شوند و محدودیت هایی را که در نظر می گیرند اغلب لغو می کنند.

فرزندان این گونه والدین بدون داشتن خطوط راهنمایی معین بزرگ می شوند. والدین در خصوص آنچه کودکان می خواهند، تسلیم می شوند.
ما اغلب این قبیل کودکان را با صفت لوس توصیف می کنیم. کودکانی که هیچ گونه محدودیتی برای آن ها منظور نمی شود، ممکن است در برخورد با دیگران دچار مشکل شوند.

پرفسور حسابی می‌گفت: در دوره تحصیلاتم در آمریکا در یک کار گروهی با یک دختر آمریکایی به نام “کاترینا و همین‌طور فیلیپ” که نمی‌شناختمش هم‌گروه شدم از کاترینا پرسیدم فیلیپ رو می‌شناسی؟!
کاترینا گفت: آره…همون‌پسر که موهای بلوندِ قشنگی داره و ردیف جلو می‌شینه…گفتم نمی‌دونم کیو میگی… گفت: همون پسرِ خوش‌تیپ که معمولا پیراهن ‌و شلوار روشن شیکی تنش می‌کنه
گفتم بازم نفهمیدم منظورت کیه! گفت همون پسر که: کیف و کفشش رو با هم ست می‌کنه! بازم نفهمیدم منظورش کی بود.

کاترینا تن صداشو یکم آورد پایین و گفت: فیلیپ دیگه! همون پسر «مهربونی که روی ویلچر می‌شینه…»
این بار دقیقا فهمیدم کیو میگه ولی به طرز غیرقابل باوری رفتم تو فکر آدم چقدر باید نگاهش به اطرافش مثبت باشه که بتونه از ویژگی منفی چشم‌پوشی کنه.

چقدر خوبه مثبت دیدن! با خودم گفتم اگه که کاترینا از من«در مورد» فیلیپ می‌پرسید چی می‌گفتم؟ حتما سریع می‌گفتم همون معلوله دیگه! وقتی، نگاه کاترینا رو “با نگاه خودم مقایسه کردم” خیلی خجالت کشیدم…

بعد از غذا آب سرد نخورید

آب سردبا سفت کردن مواد روغنی غذا و کندشدن روند هضم باعث چاقی وبعد از آن سرطان میشود،همچنین آب سرد مسبب اسپاسم و گرفتگی رگهای قلب و بالا رفتن خطر سکته است

یک همکار کوچک

دل توی دلم نبود. روزهای مرخصی‌ام داشت تمام می‌شد و باید به سر کار برمی‌گشتم. نمی‌دانستم حالا باید او را کجا بگذارم. مادرم آن‌قدر پادرد و کمردرد داشت که اصلاً دلم راضی نمی‌شد بچه را پیش او بگذارم. خواهرهایم هر کدام زندگی خودشان را داشتند و حتی نمی‌توانستم به پرستار بچه فکر هم بکنم. چطور راضی می‌شدم که کسی از بیرون بیاید و این گل نازک‌نارنجی‌ام را بخواهد بزرگ کند. اگر مریض باشد چه؟ اگر بچه را اذیت کند؟ اگر به موقع غذایش را ندهد؟ بچۀ بیچاره که زبان ندارد. بزرگ می‌شود و هزار اثر بد رویش می‌ماند. نمی‌توانستم. حالا اگر هم راضی می‌شدم که پرستار بگیرم، باید نصف حقوقم را به او می‌دادم. بقیه‌اش هم که خرج رفت و آمدم می‌شد. روزهای آخر مرخصی‌ام آرامش نداشتم. حس می‌کردم که او هم خوب نمی‌خوابد، بدقلقی می‌کند. انگار فهمیده بود می‌خواهم تنهایش بگذارم. فقط یک هفته مانده بود که شش ماه مرخصی‌ام به پایان برسد. دلم را به دریا زدم. او را بغل کردم و با خود به شرکت بردم. خودمانیم، خوب ناقلاست. آن‌قدر به روی رئیس بداخلاقم خندید و برایش دلبری کرد که او هم راضی شد با حقوق کمتر و هفته‌ای یک روز حضور در شرکت، تا یک سالگی بچه دورکاری کنم. خیال هر دویمان راحت شد. دیگر کنار هم بودیم. با هم کار می‌کردیم، غذا می‌خوردیم و می‌خوابیدیم (البته او کمی بیشتر).

*آیت الله بهجت:
مادعای غیرمستجاب نداریم*
یادعا دیرتر مستجاب میشود
یایک بلایی ازانسان دور میشود
یابهتر از آن را به او میدهند
یاروز قیامت او را می آورندمیگویند:
این همه ثواب برای تو