مدیرالنفیسه

امید به خدا داشتن:
به گمان خود ادّعا دارد که به خدا امیدوار است!
به خداى بزرگ سوگند, که دروغ مى ‏گوید:
چه مى‏ شود او را که امیدوارى در کردارش پیدا نیست!
پس هر کس به خدا امیدوار باشد, باید امید او در کردارش آشکار شود!
هر امیدوارى جز امید به خداى تعالى ناخالص است!
و هر ترسى جز ترس از خدا نادرست است!

?? گروهى در کارهاى بزرگ به خدا امید بسته, ولی در کارهاى کوچک به بندگان خدا روى مى‏ آورند:
پس حق بنده را ادا مى ‏کنند و حق خدا را بر زمین مى ‏گذارند!
چرا در حق خداى متعال کوتاهى مى‏ شود و کمتر از حق بندگان رعایت مى‏ گردد!

?? ترجمه خطبه 160

امیدواری به خدا:
آیا مى‏ ترسى در امیدى که به خدا دارى, دروغگو باشى؟!
یا او را در خور امید بستن نمى ‏پندارى؟!
امیدوار دروغین, اگر از بنده خدا بترسد، حق او را چنان رعایت کند که حق پروردگار خود را آنگونه رعایت نمى ‏کند:
پس ترس خود را از بندگان آماده، و ترس از خداوند را وعده‏ اى انجام نشدنى مى‏ شمارد!

?? و اینگونه است کسى که:
دنیا در دیده‏ اش بزرگ جلوه کند!
و ارزش و اعتبار دنیا در دلش فراوان گردد!
که دنیا را بر خدا مقدّم شمارد!
و جز دنیا به چیز دیگرى نپردازد!
و بنده دنیا گردد!

?? ترجمه خطبه 160

سه مصیبت بزرگ

مردی به محضر امام سجاد(ع) آمد، و از حال و روزگار دنیای خود شکایت کرد، امام سجاد(ع) فرمود:
مسکین ابن آدم ، له فی کلّ یوم ثلاث مصائب لایعتبر بواحده منهن ، و لو اعتبر لهانت المصائب و امر الدنیا…

بیچاره انسان که در هر روز، دستخوش سه مصیبت است که از هیچیک عبرت نمی گیرد، در صورتی که اگر عبرت می گرفت ، مصائب دنیا برای او آسان می شد.

1️⃣ ، هر روز که از عمر او می گذرد از عمر او کاسته می گردد، در صورتی که اگر از مال او چیزی کاسته می شد قابل جبران بود، ولی کاهش عمر قابل جبران نیست .

2️⃣ ، هر روز، رزقی که به او می رسد اگر از راه حلال باشد، حساب دارد، و گرنه عقاب دارد (و این حساب و عقاب در دادگاه الهی در انتظار او است .)

3️⃣ ، مصیبت سو از همه بزرگتر است ، و آن اینکه هر روز که از عمر انسان می گذرد، به همان اندازه به آخرت نزدیک می گردد، ولی نمی داند که رهسپار بهشت است یا دوزخ ؟

اگر براستی در فکر این سه مصیبت باشد، گرفتاریهای مادی ، در برابر آنها ناچیز است و آسان خواهد شد .

? داستان دوستان / محمد محمدی اشتهاردی.

عالمی که نان و ماست خورد و کباب را به فقرا بخشید!!

?#حکایت؛

زندگی حضرت آیت‌الله بروجردی بسیار ساده و زاهدانه بود. ایشان با وجود اینکه وجوهات زیادی در اختیار داشتند و می‌توانستند در مصارف شخصی استفاده کنند، اما دیناری از آن را خرج نکردند و تمامی مخارج داخلی خود را از درآمد ملک شخصی خود که در بروجرد داشتند، پرداخت می‌کردند.

مدتی بود ایشان از ناحیه پا، دچار درد شدیدی شده بودند و به همین جهت یکی دو سفر به آبگرم محلات رفتند. در یکی از سفرها مردم متوجه حضور ایشان در محلات شدند و به دیدن این عالم محبوب رفتند. در ضمن عده‌ای از فقرا هم آمده بودند. آیت‌الله به آن‌ها کمک کردند و حتی دستور دادند چندتا گوسفند بخرند و گوشت آنرا را بین فقرا تقسیم کنند. پس از تقسیم گوشت بین فقراء، مقداری گوشت برای ایشان کنار گذاشتند تا یک وعده کباب برایشان تهیه کنند. سفره انداخته شد و ماست و خیار را گذاشتند. چند سیخ کباب هم که از همان گوشت‌ها تهیه کرده بودند، خدمت ایشان گذاشتند. ایشان فرمودند: این کباب‌ها از کجاست؟ گفتند: از همان گوشت، مقداری را برای شما درست کرده‌ایم. ایشان فرمودند: من این کباب را نمی‌خورم. این‌ها را هم بین فقرا تقسیم کنید که بوی آن را استشمام کرده‌اند و همان ماست و خیار را تناول کردند.1

کسی که او نظر مهر در زمانه کند
چنان سزد که همه کار عاقلانه کند
قناعت است و مروّت نشان آزادی
نخست خانه دل وقف این دوگانه کند

با اقتباس و ویراست از کتاب چشم‌وچراغ مرجعیت

چه کنیم تا روح ما بزرگ و ظرفیت ما زیاد شود؟

حضرت علی‌علیه السلام به همام می‌فرماید: «عَظُمَ الخالِقُ فی أنفسِهم و صَغُر ما دون ذلک»?(نهج‌البلاغه، خطبه193.) یعنی چون خداوند در روح آنها عظمت دارد، غیر خدا هرچه باشد کوچک جلوه می‌کند. تا وقتی روی زمین هستیم، یک هکتار زمین برای ما بزرگ است، امّا اگر سوار هواپیما شدیم هرچه هواپیما بالاتر برود، این قطعه زمین برای ما کوچک‌تر می‌شود.

اگر توجهی به پولهای موجود در بانک بکنیم، سرمایه خود را ناچیز خواهیم دید. اگر به تسبیح گفتن همه موجودات توجه داشته باشیم، گفتن چند «سبحان اللّه» را چیزی نمی‌دانیم. اگر به کتابخانه‌های بزرگ و مهم دنیا نگاه کنیم، مطالعه چند کتاب ما را مغرور نخواهد کرد.

وقتی به امام سجادعلیه السلام گفتند: چرا اینقدر عبادت می‌کنی؟ فرمود: عبادت من کجا و عبادت علی‌بن ابیطالب کجا!
خداوند در قرآن به پیامبرش می‌گوید: یادی از سختی‌های انبیای گذشته کن تا سختی‌ها برای تو آسان و سبک شود. آری، اگر به پشت سر نگاه کنیم و راه رفته را ببینیم مغرور می‌شویم، باید به راه نرفته نظر دوخت تا به فکر رفتن بیفتیم.