مدیرالنفیسه

کمال‌گرایی چیست و چطور بر آن غلبه کنیم؟
کمال‌گرایی (perfectionism)، ویژگی شخصیتی است که با تلاش فرد برای بی‌عیب‌ونقص بودن و تنظیم استانداردهایی برای بالاترین سطح عملکرد توصیف می‌شود و با ارزیابی انتقادی از خود همراه است. 
کمال‌گرایی معمولاً با انجام بی‌‌عیب‌ونقص کارها اشتباه گرفته می‌شود، اما این عبارت در واقع بیشتر به احساس ما بستگی دارد نه آنچه انجام می‌دهیم. این طرز فکر می‌تواند به روش‌های متفاوتی ظاهر شود.

به گزارش روزیاتو، برخی از افراد کمال‌گرا ممکن است بسیار منظم و موفق باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است با مدیریت زمان مشکل داشته باشند یا وظایف خود را ناتمام رها کنند. در ادامه با کمال‌گرایی منفی، عواقب آن، شیوه شناسایی و راه‌های غلبه بر آن آشنا می‌شوید.

کمال‌گرایی چیست؟
کمال‌گرایی (perfectionism)، ویژگی شخصیتی است که با تلاش فرد برای بی‌عیب‌ونقص بودن و تنظیم استانداردهایی برای بالاترین سطح عملکرد توصیف می‌شود و با ارزیابی انتقادی از خود همراه است.

در هسته خود، کمال گرایی ناشی از ترس از اشتباه کردن است، که می‌تواند بر هر کسی تأثیر بگذارد، حتی آن‌هایی که «کامل» به نظر می‌رسند.

انواع کمال‌گرایی
دو نوع کمال گرایی وجود دارد: تطبیقی ​​و ناسازگار. کمال‌گرایی سالم یا تطبیقی به طور کلی مثبت است، زیرا شامل تعیین استانداردهای بالا، سخت کوشی و احساس رضایت از دستاوردها است.

 
در مقابل، کمال‌گرایی ناسازگار مضر است چراکه با ترس از شکست، انتقاد شدید از خود و این باور که ارزش فرد با اجتناب از اشتباهات مرتبط است مشخص می‌شود. این نوع کمال گرایی مخرب‌تر است و می‌تواند منجر به پیامدهای منفی مختلفی شود.

آیا من کمال‌گرایی منفی دارم؟

برای اینکه متوجه شوید یک کمال‌گرای ناسازگار هستید، رفتارها و احساسات زیر را در نظر بگیرید و سوالات زیر را از خودتان بپرسید.

ترس از اشتباه کردن

آیا به دلیل ترس از اشتباه از امتحان کردن چیزهای جدید اجتناب می‌کنید؟ این ترس می‌تواند مانع رشد و یادگیری شخصی شود، زیرا اشتباهات بخشی طبیعی از هر فرآیندی هستند.

ذهنیت همه یا هیچ

آیا معتقدید که اگر نمی‌توانید کاری را به طور کامل و بی‌نقص انجام دهید، اصلاً ارزش ندارد آن را امتحان کنید؟ این طرز فکر ارزش پیشرفت را نادیده می‌گیرد.

به تعویق انداختن کارها

کارها را به تعویق می‌اندازید زیرا می‌ترسید نتوانید آنها را بی‌عیب و نقص انجام دهید؟ این موضوع می‌تواند منجر به از دست رفتن فرصت‌ها و افزایش استرس شود.

عواقب فاجعه‌آمیز

آیا فکر می‌کنید که یک اشتباه یا شکست چیزی است که شما را تعریف می‌کند و عواقب گسترده‌ای دارد؟ این نوع تفکر می‌تواند به اضطراب و تردید بی‌مورد منجر شود.

بلاتکلیفی و ترس از تصمیم‌گیری

آیا تصمیم‌گیری برایتان دشوار است و امیدوارید که شخص دیگری برایتان تصمیم بگیرد؟ این روش اغلب برای جلوگیری از ترس از انتخاب اشتباه توسط افراد کمالگرا اتخاذ می‌شود.

استانداردهای غیرممکن

آیا اهدافی که برای خودتان در نظر می‌گیرید آن‌قدر بالا هستند که به سختی می‌توان به آنها دست یافت؟ این موضوع می‌تواند منجر به نارضایتی مزمن و احساس شکست شود.

استانداردهای غیرواقع‌بینانه برای دیگران

آیا از دیگران بخاطر اینکه به اندازه شما تلاش نمی‌کنند ناراحت هستید؟ این موضوع می‌تواند روابط را تیره کرده و تنش‌های غیرضروری ایجاد کند.

پیامدهای کمال‌گرایی منفی

کمال‌گرایی ناسازگار با پیامدهای منفی متعددی از جمله اهمال‌کاری، اضطراب، افسردگی و اختلالات خوردن مرتبط است. همچنین می‌تواند بهره‌وری و کیفیت عملکرد را کاهش دهد، زیرا چرخه تعیین اهداف دست نیافتنی، شکست در دستیابی به آنها و سپس احساس شکست می‌تواند منجر به کاهش انگیزه و عزت نفس شود.

چطور این چرخه را بشکنیم؟

شکستن چرخه کمال‌گرایی ناسازگار نیازمند خودآگاهی و اقدام هدفمند است. در اینجا چند استراتژی برای کمک وجود دارد:

از خودتان بپرسید «چرا؟»

وقتی برای انجام کاری عذاب می‌کشید یا استرس دارید، از خود بپرسید که موضوعی که برایش تلاش می‌کنید چرا این‌قدر اهمیت دارد و در صورت رها کردن بدترین اتفاقی که می‌تواند بیفتد چیست. اغلب، بدترین سناریوی ممکن کمتر از آنچه به نظر می‌رسد اهمیت دارد.

منبع را شناسایی کنید

در مورد آنچه نیاز شما به کمال را تحریک می‌کند، فکر کنید. میل به پذیرفته شدن است یا ترس از طرد شدن؟ درک این موضوع می‌تواند به شما در دستیابی به علت اصلی کمک کند.

بر پیشرفت تمرکز کنید نه کمال

به جای تلاش برای کمال، پیشرفت را هدف خود در نظر بگیرید. به عنوان مثال، اگر وقت ندارید یک جلسه کامل ورزش کنید، به جای حذف کامل آن، یک جلسه تمرینی کوتاه‌تر را در نظر بگیرید.

اشتباهات را اصلاح کنید

وقتی اشتباهی مرتکب می‌شوید، به خود یادآوری کنید که این بخشی از فرآیند یادگیری است. به آن به عنوان یک فرصت برای بهبود فکر کنید نه یک شکست.

تلاش خود را ارزیابی کنید

از خود بپرسید که آیا میزان انرژی که برای کاری صرف می‌کنید ارزشش را دارد یا خیر. گاهی اوقات، راه کارآمدتر یا کم‌استرس‌تری برای رسیدن به اهداف وجود دارد.

اشتباه کردن را عادی‌سازی کنید

به طور مرتب به اشتباهاتی که مرتکب می‌شوید و آنچه می‌توانید از آنها بیاموزید فکر کنید. این کار به کاهش ترس و اضطراب مرتبط با اشتباه کمک می‌کند.

شرایط را در نظر بگیرید

بدانید که همیشه نمی‌توانید نتایج را پیش‌بینی کنید، مخصوصاً تحت فشار. گاهی اوقات بهترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که بر اساس اطلاعاتی که در آن زمان دارید تصمیم بگیرید.

مچ منتقد درونی‌تان را بگیرید

اگر صدای درونی شما بیش از حد انتقادی است، افکار خود را بنویسید یا آنها را با کسی که به او اعتماد دارید در میان بگذارید. این کار به شما کمک می‌کند تا ببینید افکارتان چقدر ممکن است غیرمنطقی یا خشن باشند.

قدر دستاوردهایتان را بدانید

افراد دارای کمال‌گرایی ناسازگار اغلب موفقیت‌های خود را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند. برای شناخت و قدردانی از دستاوردهای خود، صرف نظر از اندازه آن، وقت بگذارید.

آنها را بنویسید

نوشتن در مورد شکست‌ها و احساساتمان می‌تواند به ما در پردازش آنها و به دست آوردن بینش‌های جدید کمک کند. نوشتن می‌تواند راهی درمانی برای کار بر روی تمایلات کمال‌گرایانه باشد.

تبدیل کمال‌گرایی به یک نیروی مثبت برای پیشرفت

با اجرای این استراتژی‌ها می‌توانید کمال‌گرایی خود را به تدریج از نوع ناسازگار به نوع تطبیقی ​​تغییر داده و ذهنیتی سالم‌تر و سازنده‌تر را پرورش دهید. نیازی نیست که کمال‌گرایی را مانند بار سنگینی روی دوشتان حمل کنید و بدانید کمال‌گرایی اگر به درستی مدیریت شود می‌تواند ابزاری مفید برای رشد باشد.

💥💥اثر “به جهنم"!💥💥

تا حالا حتما تصمیم گرفته‌اید که رژیم بگیرید، تا یک مدت هم خوب پیش رفته‌اید، ولی از یک جایی رژیم‌تان شکسته شده و بعد از آن همه چیز خراب می‌شود و این چرخه بارها و بارها برای شما تکرار می‌گردد.

یکی از دلایل این موضوع را روانشناسان اثر “به جهنم” می‌دانند. اولین اختلال و انحرافی که در مسیر رژیم گرفتن شما ایجاد می شود (مثلا به یک مهمانی دعوت می‌شوید و به اصرار میزبان که همین یک شب است، رژیم‌تان شکسته می‌شود)، باعث می‌شود با وسوسه های بعدی خیلی زود تسلیم شوید، به طور ذهنی به خود بگوئید من که همین الان هم رژیمم بهم خورده، پس به جهنم…

اثر به جهنم خیلی جاها خودش را نشان می‌دهد.

تصمیم به ورزش، یادگیری زبان انگلیسی، یادگیری یک فعالیت هنری جدید و … برای خیلی از افراد این اثر در سرتاسر زندگی سایه انداخته است و باعث می‌شود از یک جایی از تلاش برای رسیدن به آنچه می‌خواستند و آنچه باید باشند دست بکشند.
اثر… به جهنم… شما را تبدیل به آدم های نیمه راه، نصفه‌کاره و خودفریب خواهد کرد، پس شدیدا مواظب این اثر باشید.

بازخوانی شخصیتهای حادثه کربلا از نگاه علی شریعتی؛ 

در درون همه ما یک
عمرسعد است؛ من بیش از همه از عمر سعد شدن میترسم
یکی از مطالب زیبای زنده یاد دکترعلی شریعتی در باره امام حسین)ع(، تبیین شخصیتهای حاضر درواقعه کربلاست

او می گوید:
در حادثه کربلا با سه نمونه شخصیت روبرو میشویم
اول: حسین
حاضر نیست تسلیِم حرِف زور شود.
تا آخر میایستد.
خودش و فرزندانش کشته میشوند.
هزینه انتخابش را میدهد و به چیزی که نمیخواهد تن نمیدهد.
از آب میگذرد، از آبرو نه
دوم: یزید
همه را تسلیم میخواهد.
مخالف را تحمل نمیکند.
سِر حرفش میایستد.
نوه پیغمبر را سر م‌ٔیبرد.
بی آبرویی را به جان می خرد و به چیزی که میخواهد میرسد
سوم: عمِر سعد
به روایِت تاریخ تا روز8محّرم در تردید است.
هم خدا را میخواهد هم خرما را،
هم دنیا را میخواهد هم آخرت را.
هم میخواهد حسین را راضی کند هم یزید را.
هم امارِت کوفه را میخواهد،هم احتراِم مردم را.
نه حاضر است از قدرت بگذرد،نه از خوشنامی.
هم آب میخواهد هم آبرو.
دسِت آخر اما عمِر سعد تنها کسی است که به هیچکدام از چیزهایی که میخواهد نمیرسد.
نه سهمی از قدرت میبرد نه از خوشنامی
*

ما آدمهاِی معمولی راستش نه جرات و اراده حسین شدن را داریم،نه قدرت و ابزار یزید شدن را
اما در دروِن همه ما یک عمِر سعد هست!
من بیش از همه از عمر سعد شدن میترسم.

پیشنهادی برای سخنرانان دینی/ منبری ها چقدر مخاطبان خود را می شناسند؟

کتاب «مخاطب شناسی»، پیشنهادی برای سخنرانان دینی است.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کتاب «مخاطب شناسی»، هشتمین کتاب از روش شناسی سخنرانی دینی به قلم مسعود سلمه‌ای و از سوی انتشارات مرکز مدیریت حوزه های علمیه منتشر شد.

کلیات و تعاریف، انواع مخاطب، مخاطب شناسی در قرآن، مخاطب شناسی در علوم حوزوی، مخاطب سالاری یا مخاطب محوری؟، وظیفه سخنران نسبت به مخاطب، مخاطب خاص (۱)، مخاطب خاص (۲)، مخاطب عام، شخصیت و جنسیت، ویژگی های مخاطب نوجوان، ویژگی های مخاطب جوان، ویژگی های مخاطب میانسال و کهنسال، مخاطب فهمی (۱)، مخاطب فهمی (۲) و شیوه های مخاطب شناسی، شانزده درس و سرفصل این کتاب می باشد.

بر اساس گزارش خبرگزاری حوزه، آیت الله اعرافی، مدیر حوزه های علمیه نیز در تقریظی برای این کتاب نوشته است:

« بسم الله‌الرحمن‌الرحیم. کتاب حاضر که به خامه فاضل گرانمایه جناب مستطاب حجت‌الاسلام آقای مسعود سلمه‌ای سلمه‌الله انتشار می‌یابد، اثری ارزنده و در خور تحسین و ستایش است و باید از پدید آورنده آن تشکر کرد. حقیقت آن است که مخاطب‌شناسی از مهم‌ترین مبادی و عناصر تبلیغ کامیاب بشمار می‌آید و دامنه آن بسیار گسترده و احاطه بر آن بسیار دیریاب است. مخاطب‌شناسی هم علم است و هم فن و هم مهارتی دقیق. این مقوله مهم وابسته به علوم و دانش‌های گوناگون و نیز به شناخت روح زمانه و تحولات اجتماعی و بسی از مسائل روانشناختی و تفاوت‌های فردی است. تبلیغ راهبردی و اثرگذار در گرو بسط دانش مخاطب‌شناسی است و این اثر، گامی در این راستا بشمار می‌آید و باید گسترش و عمق یابد. والله ولی التوفیق. »

آقای رییس‌جمهور؛ بگویید دیگر روضه حضرت قاسم نخوانند!

 به گزارش مهر، در یکی از روزهای سال ۱۳۶۲، زمانی که آیت‌الله خامنه‌ای، رئیس‌جمهور وقت، برای شرکت در مراسمی از ساختمان ریاست جمهوری خارج می‌شد، در مسیر حرکتش تا خودرو، متوجه سر و صدایی شد که از همان نزدیکی شنیده می‌شد. صدا از طرف محافظان بود که چند نفرشان دور کسی حلقه زده بودند و چیزهایی می‌گفتند. صدای جیغ‌مانندی هم دائم فریاد می‌زد: «آقای رئیس‌جمهور! آقای خامنه‌ای! من باید شما را ببینم.»

رئیس‌جمهور از پاسداری که نزدیکش بود پرسید: «چه شده است؟ کیست این بنده خدا؟» پاسدار پاسخ داد: «نمی‌دانم حاج‌آقا! مانده‌ام چطور تا اینجا توانسته بیاید.» پاسداری که ظاهراً مسئول تیم محافظان بود، وقتی دید رئیس‌جمهور خودش به سمت سر و صدا به راه افتاد، سریع جلوی ایشان رفت و گفت: «حاج‌آقا شما بایستید، من می‌روم ببینم چه خبر است.» سپس با اشاره به دو همراهش، آن‌ها را نزدیک رئیس‌جمهور مستقر کرد و خودش به طرف شلوغی رفت.

کمتر از یک دقیقه طول کشید تا برگشت و گفت: «حاج‌آقا! یک بچه است. می‌گوید از اردبیل کوبیده آمده اینجا و با شما کار واجب دارد. بچه‌ها می‌گویند با عز و التماس خود را رسانده تا اینجا. گفته فقط می‌خواهد قیافه آقای خامنه‌ای را ببیند، حالا می‌گوید می‌خواهم با او حرف هم بزنم.» رئیس‌جمهور گفت: «بگذارید بیاید حرفش را بزند، وقت هست.»

لحظاتی بعد، پسرکی ۱۲-۱۳ ساله از میان حلقه محافظان بیرون آمد و همراه با سرتیم محافظان، خود را به رئیس‌جمهور رساند. صورت سرخ و سرمازده‌اش، خیس اشک بود. هنوز در میانه راه بود که رئیس‌جمهور دست چپش را دراز کرد و با صدای بلند گفت: «سلام باباجان! خوش آمدی.» پسر با صدایی که از بغض و هیجان می‌لرزید، به لهجه‌ی غلیظ آذری گفت: «سلام آقاجان! حالتان خوب است؟»

رئیس‌جمهور دست سرد و خشکه‌زده‌ی پسرک را در دست گرفت و گفت: «سلام پسرم! حالت چطور است؟» پسر به جای جواب تنها سر تکان داد. رئیس‌جمهور از مکث طولانی پسرک فهمید زبانش قفل شده. سرتیم محافظان گفت: «این هم آقای خامنه‌ای! بگو دیگر حرفت را.» ناگهان رئیس‌جمهور با زبان آذری سلیسی گفت: «نام شما چیست، پسرم؟» پسر که با شنیدن گویش مادری‌اش انگار جان گرفته بود، با هیجان و به ترکی گفت: «آقاجان! من مرحمت هستم. از اردبیل تنها آمده‌ام تهران که شما را ببینم.»

آقای خامنه‌ای دست مرحمت را رها کرد و دست روی شانه او گذاشت و گفت: «افتخار دادی پسرم. صفا آوردی. چرا این‌قدر زحمت کشیدی؟ بچه‌ی کجای اردبیل هستی؟» مرحمت که حالا کمی لبانش رنگ تبسم گرفته بود گفت: «انگوت کندی آقاجان!» رئیس‌جمهور پرسید: «از چای گرمی؟» مرحمت انگار هم‌ولایتی پیدا کرده باشد تندی گفت: «بله آقاجان! من پسر حضرتقلی هستم.»

آقای خامنه‌ای گفت: «خدا پدر و مادرت را برائت حفظ کند.» مرحمت گفت: «آقاجان! من از اردبیل آمده‌ام تا اینجا که یک خواهشی از شما بکنم.» رئیس‌جمهور عبایش را که از شانه راستش سرخورده بود درست کرد و گفت: «بگو پسرم. چه خواهشی؟» مرحمت با بغض گفت: «آقا! خواهش می‌کنم به آقایان روحانی و مداحان دستور بدهید که دیگر روضه حضرت قاسم ع نخوانند!» رئیس‌جمهور متعجب پرسید: «چرا پسرم؟»

مرحمت به یک‌باره بغضش ترکید و سرش را پایین انداخت و با کلماتی بریده‌بریده گفت: «آقاجان! حضرت قاسم (ع) ۱۳ ساله بود که امام حسین ع به او اجازه داد برود در میدان و بجنگد، من هم ۱۳ سالم است ولی فرمانده سپاه اردبیل اجازه نمی‌دهد به جبهه بروم. هر چه التماسش می‌کنم، می‌گوید ۱۳ ساله‌ها را نمی‌فرستیم. اگر رفتن ۱۳ ساله‌ها به جنگ بد است، پس این همه روضه حضرت قاسم ع را چرا می‌خوانند؟»

حالا دیگر شانه‌های مرحمت آشکارا می‌لرزید. رئیس‌جمهور دلش لرزید. دستش را دوباره روی شانه مرحمت گذاشت و گفت: «پسرم! شما مگر درس و مدرسه نداری؟ درس خواندن هم خودش یک جور جهاد است.»

مرحمت هیچ نگفت. فقط گریه کرد و حالا هق‌هق ضعیفی هم از گلویش به گوش می‌رسید. رئیس‌جمهور مرحمت را جلو کشید و در آغوش گرفت و رو به سرتیم محافظانش کرد و گفت: «آقای…! یک زحمتی بکش با آقای… تماس بگیر بگو فلانی گفت این آقا مرحمت رفیق ما است. هر کاری دارد راه بیندازید. هر کجا… هم خودش خواست ببریدش. بعد هم یک ترتیبی هم بدهید برایش ماشین بگیرند تا برگردد اردبیل. نتیجه را هم به من بگویید.»

 آقای خامنه‌ای خم شد، صورت خیس از اشک مرحمت را بوسید و گفت: «ما را دعا کن پسرم. درس و مدرسه را هم فراموش نکن. سلام مرا به پدر و مادر و دوستانت در جبهه برسان.»

سه روز بعد، فرمانده سپاه اردبیل، مرحمت را خوشحال و خندان دید که با حکمی پیشش آمد. حکم لازم‌الاجرا بود. می‌توانست باز هم مرحمت را سر بدواند ولی مطمئن بود که می‌رود و این بار از خود امام خمینی حکم می‌آورد. گفت اسمش را نوشتند و مرحمت بالازاده رفت در لیست بسیجیان لشکر ۳۱ عاشورا.

روضه حضرت قاسم (ع)
محرم ۱۴۰۳