“زندگی “
یک اثرهنریست…
نه یک مسئله ی “ریاضی!!
بهش فکرنکن؛ ازش لذت ببر…
حرفهایی که میزنیم، دست دارند…!
دست های بلندی که گاهی، گلویی را می فشارند و نفس فرد را می گیرند…!
حرف هایی که میزنیم، پا دارند…!
پاهای بزرگی که گاهی جایشان را روی دلی می گذارند و برای همیشه می مانند …
حرف هایی که میزنیم، چشم دارند!
چشم های سیاهی که، گاهی به چشم های دیگران نگاه میکنند، و آنها را در شرمی بیکران فرو میبرند…!
بیائیم امروز مراقب حرفهایی که میزنیم باشیم.
زیرا
سنجیده سخن گفتن از سکوت هم دشوار تر است…!
روزگاری خواهد آمد که از قرآن جز نشانی
و از اسلام جز نامی باقی نخواهد ماند.
مسجدها در آن روزگار آباد اما از هدایت ویران است.
مسجد نشینان و سازندگان بناهای شکوهمند مساجد
از بدترین مردم زمین میباشند که خودشان کانون هر فتنه و جایگاه هرگونه خطاکاری اند
هرکس از فتنه بر کنار است او را به فتنه بازگردانند
و هرکس که ازفتنه عقب مانده او را به فتنه ها کشانند
که خدای بزرگ می فرماید: به خدا سوگند! برآنان فتنه ای بگمارم که انسان صبور هم در آن سرگردان ماند
نهج البلاغه,حکمت36
#همسرانه
“لطفا پا تـوی کفـش خانوادهها نکنیـد…!”
اولین قانونی که شما و همسرتان در تلخترین لحظات زندگی مشترکتان باید به آن پایبند باشید، قانون «منع توهین» است.
نه شما و نه شریک زندگیتان، حتی در بدترین لحظات و در اوج عصبانیت هم حق ندارید به خانواده هم توهین کنید و از بدگویی به خانواده هم به عنوان راهی برای کنترل شریک زندگی یا انتقام گرفتن از او استفاده کنید.
اگر همسرتان با شما بد حرف زده، چرا باید همه حرفهای ناخوشایندی که مادرش قبلا به شما زده بود را به رخش بکشید و در آخر هم بگویید «تو هم بچه همان مادری…!»
مگر در همه روزهایی که شریک زندگیتان خوشایندترین جملات را در مقابلتان به زبان میآورد به او یادآوری میکنید که خوب حرف زدن و مهربانی کردن را از چه کسی یاد گرفته است؟!!!
پس بهخاطر عصبانیت، حرفی را نزنید که حرمتها را از بین ببرد و شکافی را میان شما ایجاد کند که بعدا از پس ترمیم کردنش برنیایید.
با خودتون مهربان باشید!
تخریب شخصیت خودتون یا تسلیم افکار منفی شدن فقط باعث میشه احساس ضعیف بودن و نارضایتی کنید.
گیر دادن به افکار منفی و عذاب وجدان باعث پیشرفتتون نمیشه. فقط شما رو از رشد و پیشرفت دور میکنه.
همیشه با همون مهربانی و لطفی که به دوستاتون نشون میدین با خودتون رفتار کنید.