مدیرالنفیسه

از کاربرد واژه معلول بپرهیزیم

امروز روز جهانی توان‌جویان است. “توان‌جو” یا “توان‌یاب” به کسانی می‌گویند که مادرزادی یا بر اثر رخدادی در زندگی، بخشی از توانایی زیستی خود را از دست داده‌اند. در فرهنگ اجتماعی ایران، به این گروه از مردم بیش‌تر «معلول» گفته می‌شود، مانند «کودک معلول».

با کاربرد این واژه ما کودکان خود را کوچک و ناتوان می‌شماریم و این ناتوانی را به آن‌ها تلقین می‌کنیم. اما هنگامی که ما به کودکی این چنینی، کودک توان‌جو یا توان‌یاب می‌گوییم، در حقیقت به او شخصیت کنش‌گری می‌بخشیم تا کنش‌پذیری و انفعال.

یادمان باشد که جهان ما برساختی از زبان ما است. با کاربرد درست آن به کودکان و بزرگ‌سالان توان‌جو یا توان‌یاب احترام بگذاریم و به آن‌ها کمک کنیم که راه خود را با توانِ خود پیدا کنند.

به جای کودکان احساس نکنیم!
به جای کودکان حرف نزنیم!
نگوییم:
سردته! بیا لباس تنت کنم. یخ کردی!
بیا بخور گرسنه ته!
بذار من برات درست کنم!
بذار من بگم. تو یادت نیست!

این رفتارها باعث می شود که ارتباط کودک با بدنش، احساساتش و در واقع با خودش قطع شود.

??امام على علیه السلام:

?هرڪہ بهترین خصلت او #ادبش نباشد،
?ڪمترین حالت او #تباهى است?

?مَن لم یَکُن أفضلَ خِلالِهِ أدبُهُ کانَ أهْوَنَ أحوالِهِ عَطَبُهُ?

غررالحڪم_حدیث_8980

از نوشته های زیبای #شهید_آوینی سوار تاکسی بین شهری شدم، مسیرم تهران بود. اصلا با راننده درباره مقدار کرایه صحبتی نکردم، از بابت پول هم نگران نبودم. اما وسط راه که بیابان بود، دست کردم تو جیب راست شلوارم ولی پول نبود. جیب چپ نبود، جیب پیرهنم، نبود که نبود.. گفتم حتما تو کیفمه! اما خبری از پول نبود. به راننده گفتم: اگر کسی رو سوار کردی و بعد از طی یک مسیری به شما گفت که پول همراهم نیست، چیکار میکردی؟ گفت: به قیافه اش نگاه می کنم! گفتم: الان فرض کن من همان کسی باشم که این اتفاق براش افتاده. یکدفعه کمی از سرعتش کم کرد و نگاهی از آینه به من انداخت و گفت: به قیافه ات نمیاد که آدم بدی باشی، می رسونمت. خدای من! من مسیر زندگی ام رو با تو طی کردم به خیال اینکه توشه ای دارم.. اما الان هرچه نگاه می کنم، می بینم هیچی ندارم، خالیه خالی ام. فقط یک آه و افسوس که مفت عمرم از دست رفت. خدایا ما رو می رسونی؟؟؟ یا همین جا وسط این بیابان سردرگمی پیاده مون میکنی؟؟؟ الهی و ربی من لی غیرک …