مدیرالنفیسه

روزی دخترم را جوری تربیت خواهم کرد که هیچگاه ما را اینگونه تربیت نکردند
دخترکم سه سالش بود، یا چهار سال.
تازه عقل‌رس شده بود؛ آن‌قدری که بفهمد گلو درد و بیمارستان، آخرش به آمپول ختم می‌شود قطعا؛
که شد.
گفتم:
«عزیزکم! آمپول درد داره، گریه هم داره، باید هم بهت بزنن. اگه دلت خواست یه کم گریه کن.»
این‌ها را در حالی می‌گفتم و اشک تازه‌ راه‌افتاده‌ی چشمش را پاک می‌کردم که پسرکی هفت، هشت ساله داشت توی اتاق تزریقات نعره می‌کشید و بالاتر از صدای او، صدای پدر و مادرش به گوش می‌رسید که به اصرار می‌گفتند: آمپول که درد ندارد پسرم، تو بزرگ شدی، مردهای بزرگ که گریه نمی‌کنند.
رفتیم و دخترکم آمپولش را زد و گریه‌اش را کرد و به در بیمارستان نرسیده، گریه‌اش تمام شد.
رفتنی سرش را با یک نگاه عاقل اندر سفیهی برگردانده بود سمت پسرک که بغل مادرش ولو شده بود روی صندلی‌های انتظار.

نزدیک به هفده سال است که زور می‌زنم دخترم هیچی را یاد نگیرد، همین یک چیز را یاد بگیرد که جایی که باید گریه کند، گریه کند. نریزد توی خودش، چون بزرگ شده یا چون آدم بزرگ‌ها گریه نمی‌کنند. (عجب دروغ بزرگی!)
که یاد بگیرد جایی که باید فریاد بزند، فریاد بزند.
که وقتی که باید عصبانی باشد، عصبانی باشد. و به خشمش جهت درست بدهد
نشود تندیس صبر و شکیبایی که خون خونش را بخورد، ولی به همه لبخند احمقانه‌ تحویل بدهد.

یاد بگیرد وقتی نمی‌خواهد کسی بماند، حالی طرف کند که نباید بماند؛ و وقتی نمی‌خواهد کسی برود،‌ داد بزند «آهای! نمی‌خواهم بروی.

دارم زور می‌زنم دخترم را جوری بزرگ کنم که ما را بزرگ نکردند
جوری که یادش نرود آدم است و آدم، همانی است که هم گریه می‌کند، هم داد می‌زند، هم خشمگین می‌شود، و هم تا آخر عمرش مدیون خودش است، اگر همان‌جا، همان‌وقت، به همان‌کس، همان حرفی را که باید بزند، بزند!….

به بچه ها یاد بدین تو این هوای سرد، هر روز برای پرنده ها توی حیاط، بالکن یاهرجایی که امکان داره، غذا بریزن.

اینطوری هم پرنده ها بی غدا نمی مونن وهم فرزند شما مهربانی را یاد میگیره

مردی از پشت پنجره مشغول تماشای همسایه و پسر ده‌ساله‌اش بود.

همسایه ساعت ها مشغول کار بر روی دوچرخۀ فرزندش بود.

مرد فریاد زد: چرا تمام روز را با پسرت صرف تعمیر آن دوچرخه می‌کنی، در حالی که دوچرخه‌ساز می‌تواند آن را در عرض چند دقیقه تعمیر کند؟

همسایه گفت: چون من مشغول پرورش پسرم هستم، نه تعمیر دوچرخه…!

کودکان زیر شش سال هر چیزی را ببینند و بشنوند، باور میکنند! پس بسیار مراقب گفتار و رفتارتان باشید. حتی اگر با آنها شوخی می کنید

آنها باور میکنند و وقتی متوجه اشتباه بودن حرفتان شوند، اعتمادشان به شما از بین می رود و دروغگویی را از شما می آموزند.

مثلا این جملات ممنوع را می گویید .
?بمیرم برات!
?میخورمت!
?دیگه مامانت نیستم!
?لولو میخوره تورو!
?غذا نخوری کوچولو میمونی!
?پلیس دستگیرت میکنه!

حتی اگر کسی حرف اشتباهی به فرزندتان زد، سریعا و همان لحظه بگویید؛ “نه اینجوری هم نیست”

برای داشتن فرزندی باهوش‌تر
- با او بازی‌های فکری انجام دهید.
-برای فرزندتان کتاب بخوانید.
- او را مورد احترام قرار دهید و به او به عنوان فردی موثر و خلاق نگاه کنید.
-هر گونه بازی که بتواند دقایقی هرچند کوتاه ذهن کودک را درگیر خود کند، برای بالارفتن سطح هوش او موثر و مفید است. از‌‌ همان بازی بسیار آسان و ابتدایی (دالی) گرفته تا بازی‌های پیچیده هوش و خلاقیت، همه می‌توانند هوش ذهنی او را بالاببرند. البته سعی کنید زیاد او را تحت فشار قرار ندهید زیرا امکان دارد نتیجه معکوس داشته باشد و او را از یادگیری موثر باز ‌دارد.