وقتی نقطه ضعف کودک خود را پیدا می کنیم و سعی می کنیم با ایجاد حساسیت در وی، او را برنجانیم یا با او شوخی کنیم، به روان او تجاوز کرده ایم.
مثلاً اگر کودک شما از چیزی بدش می آید، مدام نام آن را جلوی کودک ببرید و یا اینکه برای تنبیه کودک، روان او را نشانه بگیرید مثلا “حق نداری با بچه ها بازی کنی.”
دادن حق انتخاب وآزادی به کودک در ساختن شخصیت مثبت و سازنده کودک بسیار مهم و اساسی است. اما دادن انتخاب باید محدود باشد مثلا نپرسید غذا چی دوست داری؟ به او دوحق انتخاب بدهید. سوال نکنید لباس چی میخوای بپوشی؟ به او دولباس پیشنهاد بدهید تا کودک گیج نشود و انتخاب برای او آسانتر باشد.
حد دادن آزادی به کودک تا جایی است که باعث آسیب به خود یا دیگری نشود و به حقوق کسی تجاوز نکند.
اگرشما بخواهید چیزی را باتکرار و توضیح به کودکتان یاد دهید، شاید آن را یاد بگیرد اما درآن پیشرفت چشمگیری نمیکند وبعد از آن علاقه ای به آن نشان نخواهد داد
کودک باید
خودش تجربه کند
کشف کند
و یاد بگیرد
اگر مهربان و بامحبت باشی ذره ای ناراحتی تو باعث تنبیه کردن فرزندت از کار اشتباهش می شود چون همه ی وقت با اون مهربان و خنده رو بوده ای او طاقت نخندیدن تورا ندارد
اما اگر همیشه جیغ و داد کنی فرزندت به جیغ و داد تو عادت می کند و دیگر اخم تو هیچ تاثیری روی او نخواهد داشت ومجبور می شوی یک مرحله بالاتر بروی ودست به دامن کتک شوی تا نتیجه بگیری
اما اگر عادت به کتک پیدا کردی دیگر هیچ کاری نمی توانی بکنی تا کودکت را مطیع خودت کنی، پس بهترین کار برای ارتباط با فرزندت همان محبت است.
دروغ در کودکان:
کودکان تا هفت سالگی در دنیای تخیلی خود زندگی میکنند. بنابراین گاهی به خیال خود راست میگویند و از نگاه ما دروغ. اما گاهی اوقات دروغ کودکان از ترس است.
بهتر است مچ کودک رو نگیرید چون حس بد بیشتری به خودش پیدا می کند. میتوانید نشان بدید واقعیت را میدانید و اشکال ندارد که فهمیدید دروغ گفته. یا به او با شوخی بگید “ای شیطونک موضوع اینه و من میدونم". اگر کودک را نترسانید به شما راست خواهد گفت.